Η σκέψη της ημέρας

ΔΙΚΙΟ ΚΑΙ ΑΔΙΚΟ

ΔΙΚΙΟ ΚΑΙ ΑΔΙΚΟ

Δημήτρης Θωμάζος

Ιανουάριος 25th, 2017

No comments

FacebookTwitterGoogle+Κοινοποίηση

dikio_adiko_1_600x450
Πολλές φορές ακούμε άτομα να παραπονιούνται ότι η ζωή είναι άδικη μαζί τους.
Ίσως αυτό να είναι αλήθεια. Ίσως όμως και να είναι η καθαρά προσωπική τους άποψη μόνο , οπότε και καθαρά μία υποκειμενική άποψη.
Πότε λοιπόν ένας άνθρωπος πιστεύει ότι εκείνος έχει δίκιο και θεωρεί τον εαυτό του αδικημένο;
-Όταν η άποψή του είναι κοινώς αποδεκτή από πολύ κόσμο.
-Όταν δεν υπάρχει κάποια διαφορετική άποψη που να αντικρούει την δική του.
-Όταν τα στοιχεία που έχει συλλέξει καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι έχει δίκιο.
-Όταν την έχει εφαρμόσει παλαιότερα και έφερε τα επιθυμητά αποτελέσματα.
Όταν συμβαίνουν όλα αυτά τότε θεωρεί δεδομένο ότι η άποψή του είναι η σωστή.
Οπότε όταν δεν την συμμερίζονται και πράττουν το αντίθετο ή του εναντιώνονται , θεωρεί τον εαυτό του αδικημένο,.
Για να δούμε λίγο όμως και κάποιες άλλες πτυχές του ίδιου θέματος.
Αντίλογος.
-Τα άτομα που συμφώνησαν με την άποψή του , τον σέβονται ή τον φοβούνται και δεν του φέρνουν αντίρρηση.
-Εξαρτούνται από αυτόν , άμεσα ή έμμεσα ,επαγγελματικά , οικονομικά ή προσβλέπουν σε κάποιο άλλο όφελος από εκείνον.
-Ανάφερε την άποψή του επιλεκτικά , χωρίς να το καταλάβει ή επίτηδες , σε άτομα που θα συμμεριστούν τα λεγόμενά του ή έχουν τις ίδιες απόψεις.
-Έλαβε υπόψη μόνο τις κρητικές συγκεκριμένων ανθρώπων και αδιαφόρησε για τις αντιρρήσεις κάποιων άλλων.
-Ανέφερε την άποψή του , όμως στην πραγματική του ζωή δεν την εφαρμόζει πουθενά και απλά το κάνει για να κερδίσει το ενδιαφέρον η για να βελτιώσει την εικόνα του προς τα έξω. Το λεγόμενο «image».
-Η άποψη του είναι ωφέλιμη μόνο για ανθρώπους με τα δικά του δεδομένα και μόνο για εκείνον μπορεί να λειτουργήσει σωστά και αποτελεσματικά.
-Ίσως να υπήρξαν και άλλοι , αστάθμητοι ή συγκεκριμένοι , παράγοντες τους οποίους δεν έλαβε υπόψη και το αποτέλεσμα ήταν σωστό από καθαρή τύχη η συγκυρία.
-Το ότι είχε δίκιο μία φορά δεν σημαίνει ότι κάθε φορά θα έχει. Αφού στο ίδιο ακριβώς θέμα , σε κάποια άλλη χρονική στιγμή , τα δεδομένα σίγουρα θα είναι διαφορετικά.
Η ίδια η ζωή έχει μία δυναμική που κάθε επόμενη στιγμή είναι τελείως διαφορετική από την προηγούμενη.
-Παρόλο που οι συνθήκες μπορεί να μοιάζουν ίδιες κάποιες φορές , παρατηρούμε ότι το αποτέλεσμα είναι διαφορετικό και απορούμε με αυτό.
Τι γίνεται λοιπόν; Πότε μπορούμε να πούμε με ασφάλεια ότι έχουμε δίκιο και οι άλλοι άδικο;

Ας το επεξεργαστούμε λίγο με την λογική.
Μία άποψη , απόφαση ή δράση είναι δίκαιη η άδικη. Όμως , για ποιόν ;
Για εμένα , για τον άλλον , για όλους τους υπόλοιπους;
Μόνο για εμένα θετική και επηρεάζει αρνητικά τον άλλον και το σύνολο;
Μόνο για τον άλλον και επηρεάζει αρνητικά εμένα και του άλλους;
Η μόνο για τους άλλους και επηρεάζει αρνητικά εμάς;
Βλέπουμε λοιπόν ότι εδώ οι απόψεις διαφέρουν όταν βάζουμε τα προσωπικά μας δεδομένα στο τραπέζι.
Εξαρτάται από τον απώτερο σκοπό μας και που στοχεύει ο καθένας από εμάς.
Το καλό το δικό μου , του συντρόφου μου , του συνεργάτη μου ή του κοινωνικού συνόλου γενικά;
Υπάρχουν , σε εξαιρετικά σπάνιες περιπτώσεις , άνθρωποι που θα αδικήσουν τον εαυτό τους για το καλό των άλλων ή ανθρώπων που αγαπούν , τρέφουν συμπάθεια η εκτιμούν.
Υπάρχουν και εκείνοι όμως που θα σου πουν ότι αδικείς τον εαυτό σου και αυτό είναι κρίμα.
Η δική σου όμως άποψη , να είναι , ότι δεν τον αδικείς καθόλου.
Άρα έχουμε να κάνουμε με μία «ζυγαριά».
Μια ζυγαριά που έχει ο καθένας μέσα του και ζυγίζει τα πράγματα διαφορετικά. Εάν επιλέξεις να «ζυγίσουν» άλλοι και να λάβεις σοβαρά υπόψη τις δικές τους μετρήσεις θα μπερδευτείς πολύ.
Το δίκαιο και το άδικο , το σωστό και το λάθος , πρέπει να είναι καθαρά μία προσωπική μας υπόθεση , υπό την προϋπόθεση όμως , ότι επηρεάζει μόνο εμάς.
Με λίγα λόγια :
Το δίκιο (που απορρέει από εμάς) θα πρέπει να επηρεάζει θετικά …
-Εμάς (αν δεν είμαστε εμείς πρώτα καλά δεν θα είναι κανένας).
-Εάν είναι δυνατό τον σύντροφό μας (μην το θεωρείτε ποτέ δεδομένο αυτό).
-Του άλλους ( εάν και όπου αυτό μπορεί να συμβεί).
Το άδικο (που επίσης απορρέει από εμάς) δεν θα πρέπει να επηρεάζει κάποιον άλλον εκτός από εμάς.
Θα είναι φυσικά ανώφελο , να περιμένουμε ότι όλοι θα πρέπει να έχουν τα δικά μας μέτρα και σταθμά. Δηλαδή να έχουν την ίδια ζυγαριά με την δική μας.
Όταν λοιπόν , ακούω κάποιον να επιμένει στην άποψη του και να απορρίπτει οποιαδήποτε άλλη άποψη , πολλές φορές πριν καν την ακούσει , αποφεύγω την συζήτηση ευγενικά.
Όχι υποχρεωτικά , επειδή έχω εγώ δίκιο και αυτός άδικο αλλά απλά γιατί μιλάμε «διαφορετική γλώσσα» και δεν πρόκειται να καταλήξει πουθενά η συζήτηση.
Και εγώ ο ίδιος έχω επιμείνει σε μία ξεροκεφαλιά μου και με συνέλαβα , παρόλο που καταλάβαινα το λάθος μου , να επιμένω σε αυτή και να την υποστηρίζω.
Είναι το τελευταίο σύνορο του εγωισμού όπου αμύνεσαι για αυτά που πιστεύεις , ακόμα και όταν έχουν κατατριφθεί με τεκμήρια … ακόμα και από εσένα τον ίδιο.
Εκεί είναι η ανωτερότητα και το ανοιχτό μυαλό που θα αναδειχθεί για να θα παραδεχτεί , να διορθώσει , να αλλάξει και να προχωρήσει μπροστά.

Comments are closed.